‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪คุณกำลังจะหนีไปบราซิล
‪ฉันไม่ได้จะหนี
‪ที่โมนาโค คุณนายโมนาโคได้ก่อตั้งโครงการ ‪ช่วยเหลือเด็กกำพร้า
‪ชื่อ "โนวา วีด้า"
‪และคุณเดินทางวันถัดจากงานศพสามีเหรอคะ
‪ใช่ค่ะ ฉันต้องไป
‪จะได้รู้สึกมีประโยชน์
‪คุณสูบบุหรี่ในนี้ไม่ได้ค่ะ
‪โกหกก็ไม่ได้
‪- ฉันไม่ได้โกหก ‪- เหรอคะ
‪แล้วเรื่องที่บอกฉันครั้งที่แล้วล่ะ
‪ดร.กูเอร์ร่า มันดึกแล้วนะครับ
‪ผมอยากเข้าใจว่า ‪ทำไมคุณกักตัวลูกความผมไว้แบบนี้
‪งั้นถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมอยากเข้าประเด็น
‪คุณอยู่ที่ไหน และทำอะไร ‪ในคืนที่แองเจลิก้า เพโทรนี่ถูกฆ่า
‪(อาญาพิพากษา)
‪(วันที่ 18 ธันวาคม)
‪(เก้าเดือนต่อมา)
‪- อรุณสวัสดิ์ นิโคล่า ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ขอบคุณ
‪สวัสดี
‪- สวัสดี สบายดีไหม ‪- ไม่
‪พรุ่งนี้คุณใส่ชุดนี่นะ
‪ขนาดน่าจะพอดี
‪ฉันรังเกียจ
‪อย่างกับคนใช้
‪ฉันอยากใส่ชุดนำโชค
‪พวกเขายึดเอาไว้ตอนคุณมาถึง
‪เดี๋ยวพอออกไปได้คุณก็ได้คืน
‪ลินดา แบบนี้ไม่ดีนะ
‪เราจะเริ่มกันพรุ่งนี้
‪ตอนพิจารณาคดีคุณทำหน้าแบบนี้ไม่ได้
‪คุณต้องดูสงบ เคร่งขรึม
‪พร้อมเผชิญหน้ากับคำพิพากษา
‪เยี่ยม ขอบคุณ
‪เยี่ยมเหรอ
‪แต่ฉันจะสงบอยู่ได้ยังไง
‪ถ้าเก้าเดือนที่ผ่านมา ‪ คุณทำให้ฉันถูกกักตัวอยู่ในบ้านไม่ได้
‪ผมพยายามแล้ว แต่มันยาก
‪ในคดีฆาตกรรม พวกเขาแทบไม่เคยยอม
‪ฉันอ่านหนังสือพิมพ์
‪ฉันดูข่าว การจำลองเหตุการณ์
‪พวกเขาตัดสินไปแล้ว
‪ฉันเป็นปิศาจ นี่คือความจริง
‪ไม่ ลินดา ความจริงมันไม่มีอยู่
‪ที่สร้างขึ้นมาในศาลมีแต่ความจอมปลอม
‪และมันทำให้คุณออกไปข้างนอก ‪หรืออยู่ในนี้
‪ผมเอาของขวัญทำให้คุณประหลาดใจมาด้วย
‪คุณต้องเตรียมพร้อม
‪จนถึงวันนี้ เราศึกษามาแล้ว
‪นี่คือเวลาขึ้นแสดง
‪- ขอเข้าไปได้ไหม ‪- มาทำอะไรที่นี่คะ
‪มาอวยพรให้ลูก
‪(มาตรการป้องกันสำหรับลินดา โมนาโค ‪การสืบสวนเผยหลักฐานใหม่)
‪เธอฆ่าเด็กหรือเปล่า
‪ไม่มีข้อกังขาเลยเหรอ
‪สมัยพ่อเป็นอัยการก็มีข้อกังขาเสมอ
‪คืนก่อนการพิจารณาคดีแต่ละครั้ง
‪พ่อบอกราตรีสวัสดิ์แม่ของลูก ‪แล้วขังตัวเองในห้องทำงาน
‪แล้วก็ทบทวนแฟ้มคดีทั้งหมดอีกครั้ง
‪รายชื่อพยาน
‪แต่ละคนก็เหมือนแต่ละบทของหนังสือ ‪เรื่องของเราที่ให้ผู้พิพากษาดู
‪และทำให้พวกเขาเชื่อว่ามันเป็นความจริง
‪พ่อต้องเรียงลำดับบทให้ถูกต้อง
‪แล้วหวังว่า ‪จะไม่มีใครเปลี่ยนเรื่องเล่าของตัวเอง
‪และพอถึงตาทนายฝ่ายจำเลย
‪พวกเขาจะไม่มีเรื่องที่ดีกว่าของเรา
‪พ่อเคยไม่ได้นอนทั้งคืน
‪การพิจารณาคดีขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ‪แต่ข้อกล่าวหาต้องหนักแน่น
‪หนูมีพยานดี มีวัตถุพยาน มีแรงจูงใจ
‪พ่อดีใจที่เห็นลูกมั่นใจ
‪การพิจารณาคดีนี้จำเป็นกับลูก
‪ก็จำเป็นทั้งหมด พ่อสอนหนูเอง
‪ไม่ คดีนี้ต้องสำคัญกว่าคดีอื่น
‪ถ้าเพื่อทำคดีนี้ ลูกโยนชีวิตแต่งงานทิ้งไป
‪ไม่มีทางแก้ไขแล้วเหรอ
‪ไม่ค่ะ จิโอวานนี่ไปแล้ว
‪แล้วลูกได้ข่าวเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪อย่าค่ะพ่อ ขอร้อง
‪หนูจะเดินไปส่ง
‪อา แต่อันนั้นยังอยู่ตรงนี้นี่นา
‪ "เธอรู้จักแผ่นดินที่ต้นส้มผลิบานไหม"
‪ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นมะนาวน่ะ
‪บาย
‪ฟังนะ ผมสนับสนุนความจริง ‪และความบริสุทธิ์ของลูกความ
‪ซึ่งตรงกันข้ามกับทุกอย่าง ‪ที่เขียนไว้โดยพวกนักข่าว
‪ราวกับได้พิพากษาโทษไปแล้ว
‪งั้นคุณเชื่อมั่นว่าลินดา โมนาโค บริสุทธิ์เหรอคะ
‪แน่นอนที่สุด
‪เท่าที่คุณรู้ การฟ้องร้องนี้ ‪มีหลักฐานชัดแจ้งไหมคะ
‪ตามเอกสารที่เสนอมา
‪ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วง ‪เราจะทำคดีด้วยความ...
‪มีเรื่องที่คุณทำได้
‪เธอตายช่วงระหว่างคืนวันที่สามกับสี่
‪ตอนเด็กๆ เธอเหมือนนางฟ้า
‪ความสงสารก็มีกฎของมัน
‪เธออยากจะเจอคุณ เธอน่าจะมาหาคุณ
‪คุณควรได้เจอเธอ จะได้เข้าใจ
‪ได้เห็นว่ามันสำคัญแค่ไหนสำหรับเธอ ‪ที่ได้รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร
‪ถ้าคุณได้มองตาเธอ...
‪คุณจะเข้าใจว่าความสงสารก็มีกฎของมัน
‪มีเรื่องที่คุณทำได้
‪หาว่าไอ้สัตว์นรกตัวไหนที่ฆ่าเธอ ‪แล้วขังมันตลอดชีวิต
‪ทั้งหมด ยืน
‪ศาลข้าหลวงพิเศษเข้าห้องพิจารณาคดี
‪ผู้พิพากษาอัมแบร์โต้ เวนทูร่าเป็นประธาน
‪(วันที่ 19 ธันวาคม ‪การพิจารณาคดีครั้งแรก)
‪อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
‪เราต้องทำให้พวกเขาเชื่อว่าคุณไม่ได้ทำอะไร
‪อัยการกูเอร์ร่า ทนายอาร์ริโกนี่ และบาโรน
‪คุณรู้นะว่าผมไม่ชอบอะไรยืดยาด
‪ผมชอบให้ตรงเข้าประเด็นเลย
‪และหวังว่าพวกคุณจะทำตามวิธีผม
‪ท่านเอ่ยปากมาแล้ว
‪เวนทูร่าไม่ชอบให้พูดนอกเรื่อง จำไว้นะ
‪ได้ถูกยื่นภายในระยะเวลาที่กำหนด
‪สำนักงานอัยการและฝ่ายทนายจำเลย ‪พวกคุณรู้ทุกอย่าง
‪เราไม่รู้อะไรเลย งั้นอธิบายให้เราฟังหน่อย ‪ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪อัยการกูเอร์ร่า ช่วยอ่านรายงานเกริ่นนำที
‪ขอบคุณค่ะ ใต้เท้า
‪เหยื่อที่ยังเป็นเด็ก
‪เด็กสาวสวยที่อายุยังน้อย
‪และจำเลยที่มีนามสกุลดัง
‪เป็นองค์ประกอบที่กระตุ้นความอยากรู้อย่างมาก ‪อาจจะมากจนผิดปกติ
‪มีคนพูดเรื่องคดีนี้เยอะ
‪แต่ที่จริง เราไม่ต้องพูดอะไรกันมากเลย
‪นี่เป็นอาชญากรรมที่มีแรงจูงใจ ‪จากความเกลียดชังและการแก้แค้น
‪ความรู้สึกที่เลวร้าย แต่ไม่ได้มืดบอด
‪จนป้องกันไม่ให้ผู้ถูกกล่าวหากระทำการ ‪โดยไตร่ตรองไว้ก่อน
‪สำนักงานอัยการจะแสดงให้ดูว่าลินดา โมนาโค
‪ได้ตัดสินฆ่าแองเจลิก้า เพโทรนี่ ‪อยากเลือดเย็นได้ยังไง
‪โดยที่รู้ว่าได้พรากไปอีกชีวิตด้วย
‪ชีวิตของเด็กที่แองเจลิก้าอุ้มท้องอยู่
‪แองเจลิก้ามีหัวใจที่ยิ่งใหญ่
‪หัวใจที่ยังคงไร้เดียงสา
‪ที่ทำให้เธอต้องตกไปอยู่ในเกมอันสกปรก
‪ซึ่งเธอเอง ‪ก็อยากปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระ...
‪ก่อนที่ลินดา โมนาโค
‪จะมาหยุดเธอไว้ ด้วยวิธีที่เลวร้ายที่สุด
‪เธออยากออกจากความมืด ‪และกลับมาสู่โลกที่มีแสงสว่าง
‪ลินดาฆาตกรรมเธอ
‪โดยไม่ลังเล
‪และโดยไม่แสดงความสำนึกผิดหลังจากนั้นด้วย
‪ขอบคุณค่ะ ฉันพูดจบแล้ว
‪ทนายบาโรน ตาคุณ
‪ท่านผู้พิพากษา
‪ผมจะทำตามคำแนะนำของท่าน ‪และเข้าประเด็นเลย
‪แองเจลิก้า เพโทรนี่ตาย
‪ช่วงระหว่างคืนวันที่สามและสี่ของเดือนมีนาคมปีนี้
‪จบ
‪จบ ไม่มีอะไรอีก
‪เป็นจุดจบของชีวิต
‪แต่ก็ยังเป็นจุดจบของความแน่นอนด้วย
‪เพราะการตายครั้งนี้ เป็นข้อเท็จจริงเดียว ‪ข้อเดียวเท่านั้น
‪อย่างอื่นที่เหลือ เรามีแต่จุดอ่อนเต็มไปหมด
‪ถึงแม้ว่าในการฟ้องคดีนี้จะมีการขุดลอกคลอง ‪เป็นระยะทางกว้างและไกล
‪แต่ก็ไม่พบอาวุธสังหาร
‪และทั้งสถานที่และช่วงเวลาตาย ‪ก็เป็นแค่ทฤษฎีของอัยการกูเอร์ร่า
‪ซึ่งหลังจากทำพลาดอย่างน่าเศร้า
‪ก็โทษผู้บริสุทธิ์
‪ที่ฆ่าตัวตาย
‪แทนที่จะทำให้โทสะของผู้สังหารเธอเบาบางลง
‪อัยการได้ตัดสินใจอย่างไร้กฎเกณฑ์ ‪ที่จะหาจำเลยคนใหม่
‪สืบสวนคดีในทางเดียว
‪ด้วยความมืดบอดของอคติ
‪และเพิกเฉยต่อความจริงที่ว่าเหยื่อ
‪มีชีวิตที่เต็มไปด้วยความลับ ‪ซึ่งทำให้อาจเป็นผู้อื่น
‪ที่ฆ่าเธอ ไม่ใช่ลินดา โมนาโค
‪คนที่บอกว่าตัวเองบริสุทธิ์
‪ด้วยความจริงใจ และเข้มแข็ง
‪ผมจะต่อสู้เพื่อให้รับรองได้ว่าเธอจะพ้นผิด ‪อย่างที่ควรเป็น
‪และทำให้ข้อกล่าวหาที่เหมือนปราสาททรายนี้
‪กลับคืนสู่สภาพเดิม
‪กองทราย
‪สารวัตรซาวินี่ คุณเป็นเจ้าหน้าที่นิติเวช ‪ที่วิเคราะห์ภาพถ่ายเหล่านี้
‪อธิบายให้ศาลฟังที ว่านี่ภาพอะไร
‪ครับ เหยื่อคือ แองเจลิก้า เพโทรนี่ ‪ทำงานบริการในงานเลี้ยงที่พาลาสโซ่ เต
‪ในค่ำวันที่สามมีนาคม
‪หน่วยตรวจสอบระบุว่า ‪ในงานเลี้ยงมีแขก 171 คน
‪และมีภาพถ่ายจากมือถือ 678 ภาพ
‪และจากภาพสะท้อนของช่างภาพ ‪ที่่รับผิดชอบถ่ายภาพในคืนนั้น
‪อะไรคือข้อมูลแรกที่เกี่ยวข้อง ‪ที่โผล่ขึ้นมา
‪มีภาพของทั้งเหยื่อและจำเลยอยู่ที่นั่น
‪ในภาพนี้เราจะเห็นแองเจลิก้า เพโทรนี่ ‪อยู่กับเพื่อนสาวบริการ ซิลเวีย ออร์ริโก้
‪ลินดา โมนาโค อยู่กับเพื่อนอีกสองคน
‪แอนนา แมนเฟรดิ และ ลาวิเนีย เบเล
‪เวลาเดียวกัน ห่างกันราว 33 วินาที
‪นั่นคือเวลา 23,53 น.
‪แต่สองภาพนี้ ถูกถ่ายไว้ในอีกหนึ่งนาทีต่อมา
‪โดยกล้องจากมือถืออีกสองเครื่อง
‪และแผนผังแสดงตำแหน่งของเหยื่อและจำเลย
‪นี่เป็นภาพแสดงทิศทางของสายตาที่มอง
‪ถูกสร้างขึ้นโดยการวิเคราะห์ใบหน้าของพวกเขา
‪ดูสิ
‪การแลกเปลี่ยนสายตาตั้งแต่ต้นจนจบ
‪ท่านครับ เธอไม่สามารถให้ความเห็น ‪ต่อหลักฐานที่พยานนำขึ้นมา
‪เขาพูดถูก
‪แองเจลิก้า เพโทรนี่ เดินหนีไป
‪เหมือนกับว่าเธอไม่สามารถทนจ้องตากับภรรยา ‪ของคนรักได้
‪นั่นเป็นการคาดคะเน
‪ว่าต่อไป คุณอัยการ
‪สารวัตรคะ แองเจลิก้าพกอะไรติดตัวด้วยไหม
‪เพื่อนร่วมงานบอกว่ามีเป้ที่เธอมักสะพาย ‪ในคืนแบบนี้
‪- แล้วพบเป้ใบนั้นไหมคะ ‪- ไม่ครับ
‪ดังนั้นจะมีเหตุผลให้คิดได้ว่าแองเจลิก้า ‪ออกจากอาคารนั้น
‪โดยคิดว่าจะไม่กลับมาอีกไหมคะ
‪และใครก็ตามที่ฆ่าเธอ ทำให้เป้ของเธอหายไป
‪พร้อมกับของส่วนตัวข้างใน ‪อย่างโทรศัพท์มือถือ กระเป๋าเงิน
‪ครับ ก็มีเหตุผลมาก
‪ในภาพหลังสุด หลังจาก 18 วินาที
‪เราเห็นว่าจำเลยลุกจากโซฟาที่นั่งอยู่
‪และ 11 นาทีต่อมา คุณนายโมนาโค ‪กลับไปนั่งพร้อมเพื่อนๆ
‪ตอน 23,54 น. กับเที่ยงคืนห้านาที
‪สิบเอ็ดนาที
‪มีเวลามากเกินพอที่จะก่อเหตุฆาตกรรม ‪ในพาลาสโซ่ เต
‪ในภาพเหล่านี้ คุณจะเห็นหนึ่งในสอง ‪ของถังเก็บน้ำหรือบ่อปลา
‪อยู่ในสวนของพาลาสโซ่ เต
‪เป็นพื้นที่ที่ปิดไม่ให้คนนอกเข้าในวันนั้น
‪และให้เข้าเฉพาะพนักงานและผู้ให้บริการอาหาร
‪ถังเก็บน้ำที่มีน้ำไหลออกมาจากรูระบายน้ำนี้
‪ไหลผ่านใต้เมืองมันตูอา และไปสิ้นสุดที่มินชิโอ
‪สารวัตรคะ ทีมนักวิทยาศาสตร์ ‪เจอร่องรอยของเหยื่อนอกอาคารไหม
‪มีเศษชุดของเธอพันอยู่กับ ‪ใบพัดของเครื่องกรองน้ำ
‪ดังนั้นเราจึงบอกได้ว่าเป็นไปได้มาก
‪ที่แองเจลิก้าจะถูกโยนลงไปในแม่น้ำ ‪จากจุดนั้น
‪ที่หนึ่งในสองของถังเก็บน้ำของพาลาสโซ่ เต
‪ใช่แล้ว และเบาะแสอีกอย่าง
‪ที่บอกได้ว่าเหยื่อไม่เคยออกจากสวนนั้น
‪หลังออกจากงานเลี้ยง ก็คือมอเตอร์ไซค์ของเธอ ‪ที่ยังจอดอยู่ที่นั่น
‪ขอบคุณค่ะ สารวัตร หมดคำถามแล้ว
‪เชิญซักค้านได้ คุณทนาย
‪แสดงได้ดีนะ
‪ได้ผลดีด้วย
‪ "การแลกเปลี่ยนสายตา"
‪ "จุดเริ่มต้นของจุดจบ"
‪คุณทนาย จะซักอัยการเหรอ
‪ไม่กลัวสารวัตรซาวินี่จะรู้สึกว่า ‪ถูกทอดทิ้งบ้างหรือไง
‪ไม่ๆ เห็นแก่สวรรค์เถอะ เอาละครับ
‪ช่วยบอกผมหน่อยว่ามีความแม่นยำแค่ไหน ‪ในการระบุ
‪- ทิศทางของการมอง ‪- ความถูกต้องประมาณ 94 เปอร์เซ็นต์
‪ดังนั้นจำเลยกับเหยื่อก็อาจมองกันก็ได้ ‪มันไม่แน่
‪เก้าสิบสี่เปอร์เซ็นต์นะครับ
‪แต่ก็ไม่แน่
‪เมื่อมีแขกจำนวนมาก ‪ยืนขวางทางอยู่ เหมือนเป็นกำแพง
‪จากภาพแสดงให้เห็นว่า ‪เป็นไปไม่ได้ที่จะได้ข้อสรุป
‪แต่ก็เป็นไปอีกทางไม่ได้เช่นกัน
‪เราไม่รู้ว่า จริงๆ แล้วมุมมองชัดเจนหรือไม่
‪อย่างไรก็ตาม มาอนุมานกันว่ามีการมองกันจริง
‪ฝ่ายหนึ่งรู้ว่านี่คือภรรยาของคนรัก
‪อีกคนรู้ว่านี่คือชู้รักของสามี
‪คงแปลกดีถ้าจะไม่มองกัน ว่าไหม
‪สารวัตรไม่สามารถให้การยืนยันเจตนา ‪ของเหยื่อและจำเลยได้ค่ะ
‪ไม่ได้แน่นอน คุณคิดว่าคุณทำได้เหรอ
‪มีภาพลินดา โมนาโค ตอนออกไปไหม
‪- ไม่มี ‪- ไม่ ไม่มีอยู่เลย
‪ผมจะเป็นคนดีและไม่อนุมานแข่งกับดร.กูเอร์ร่า
‪ในข้อเท็จจริงที่ว่าแองเจลิก้า เพโทรนี่ ‪ถูกฆ่านอกปราสาท
‪แล้วก็โยนลงไปในถังเก็บน้ำ อย่างที่เธอว่า
‪แต่สำหรับเรื่องอื่น 11 นาที ‪ตามที่ดร.กูเอร์ร่าว่าไว้
‪การฆาตกรรมเกิดขึ้นในช่วง 11 นาทีนั้น
‪แต่ว่าทำไมล่ะ
‪ผมไม่เข้าใจคำถาม
‪แพทย์ชันสูตรบอกว่าการตายเกิดในช่วงหกชั่วโมง
‪แองเจลิก้า เพโทรนี่อาจถูกฆ่า ‪ตอนเที่ยงคืนหนึ่งนาที
‪เที่ยงคืนครึ่ง หรือตีหนึ่ง หรือเวลาใดก็ได้
‪จนถึงหกโมงเช้า
‪ใช่ อย่างที่อธิบายไป ‪ว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ที่เหยื่อ
‪จะออกจากเขตสวนหลังออกจากงานเลี้ยง
‪โอเค แต่ใครเป็นคนฆ่าเธอ
‪ใครเข้าหาแองเจลิก้า เพโทรนี่ นอกงานเลี้ยง
‪นี่คือคำถาม
‪และโชคร้ายที่ผมไม่รู้คำตอบ
‪แต่ฝ่ายอัยการแค่แกล้งทำเป็นรู้
‪และถ้าผมเอง ‪ก็แกล้งเห็นด้วยกับเรื่อง 11 นาทีนั่น
‪เป็นเวลาฆาตกรรม คำถามก็ยังคงอยู่
‪เพราะ 11 นาทีที่โด่งดังนั่น ‪แสดงถึงช่องโหว่มากมายที่ผมพูดไปก่อนหน้า
‪หลุมดำ 11 นาที
‪ของความไม่รู้เหตุการณ์โดยสิ้นเชิง
‪ของความว่างเปล่า
‪และไม่มีหลักฐานจะมาเติมเต็มได้สักชิ้น
‪หมดคำถามครับ
‪คุณโคลอมโบ คุณพักที่วิอาล อิซอนโซ๋ ‪ใกล้ๆ กับพาลาสโซ่ เต ใช่ไหมคะ
‪ห้องหมายเลข 44 ชั้นสอง
‪ตอนถามเรื่องสองเมษายน
‪คุณบอกว่าได้ยินบางสิ่ง ‪ในคืนวันที่สาม
‪อยากเล่าให้เราฟังหน่อยไหมคะ
‪- มานี่เลย นังบ้า ‪- ต้องการอะไรของแก
‪จากนั้นผมก็ข้ามถนนกลับบ้าน
‪มา ไปกันเถอะ
‪จำได้ไหมคะว่าตอนนั้นเวลาเท่าไร
‪ผมพาหมาเดินกลับบ้านตอนเที่ยงคืนตลอด ‪ผมเป็นคนทำอะไรเป็นกิจวัตร
‪กลับไปเรื่องเสียง
‪ช่วยบรรยายหน่อย ‪ว่าเป็นเสียงของคนแก่ หรือหญิงสาว
‪เธอถามนำครับ
‪ฉันแค่พยายามจะให้เขาแน่ใจ
‪โดยการถามนำ
‪คุณโคลอมโบ ตอบมา
‪- คนหนึ่งสาว อีกคนหนึ่งแก่กว่า ‪- ดีมาก เป็นพยานที่ตั้งใจฟังจริงๆ
‪เลิกขัดจังหวะได้แล้ว ทนายบาโรน
‪คนหนึ่งสาวกว่า อีกคนดูเป็นผู้ใหญ่กว่า
‪- ผมจะดูถูกเขา ‪- ฉันพูดจบแล้วค่ะ
‪คุณทนาย ตาคุณ
‪คุณโคลอมโบ
‪ขอโทษที่ถาม แต่คุณอายุเท่าไรแล้วครับ
‪มกราคมนี้ก็จะ 84 แล้ว
‪- หนุ่มราศีกุมภ์เหรอ ‪- อะไรนะ
‪ไม่มีอะไรครับ ผมคิดว่าเรามีอย่างหนึ่งเหมือนกัน
‪และขอโทษครับ ด้วยความเคารพ ‪คุณมีปัญหาสุขภาพบ้างไหม
‪เวลาฝนตกผมจะปวดข้อกระดูก
‪แล้วไม่เห็นแว่นที่ผมใส่หรือไง
‪- มานี่เลย นังบ้า ‪- ต้องการอะไรของแก
‪ต้องการอะไรของแก
‪ตอนคุณได้ยินเสียงทะเลาะกัน ‪เห็นผู้หญิงสองคนไหมครับ
‪- ไม่ ‪- บางทีอาจเพราะมันมืด
‪และสายตาคุณก็ไม่ดีเหมือนก่อนใช่ไหมครับ
‪หรือบางทีผู้หญิงสองคนนั่น ‪ อาจไม่ใช่เหยื่อและจำเลย
‪แต่ใครจะรู้ได้ว่าเป็นใคร นอกจากสายตาแล้ว
‪การได้ยินของคุณยังดีอยู่ไหมครับ
‪เหมือนหมาล่าเนื้อเลยล่ะ
‪นอกจากการจำแนกเสียงสองเสียง ‪ในระยะ 100 เมตรออกได้
‪บอกอายุของผู้หญิงที่มองไม่เห็นสองคนได้
‪และยังจำได้อีกเป็นเดือน
‪ตอนที่ท้ายสุดตำรวจ ‪ก็ระบุตัวคุณเป็นพยานเหรอครับ
‪ "ผมจะดูถูกเขา"
‪ว่าไงนะครับ
‪เมื่อกี้คุณพูดกับเพื่อนร่วมงานไง ‪ผมได้ยินนะ
‪จริงหรือเปล่า คุณทนาย
‪เราให้ทนายอาร์ริโกนี่ยืนยันดีไหม
‪คุณทนาย ช่วยเพื่อนคุณให้หลุดจากทางตันหน่อย
‪คุณโคลอมโบมีหูเหมือนหมาล่าเนื้อจริงไหม
‪เขาพูดประโยคนั้น
‪ทุกคำเลยหรือเปล่า
‪- ครับ ‪- ยินดีด้วย
‪น่าจะทำให้รู้สึกว่างเปล่าน้อยลงหน่อยแล้วสินะ
‪การไต่สวนจะเริ่มใหม่ตอนบ่ายสองโมงครึ่ง ‪พักทานอาหารกลางวันกันก่อน
‪อะไร จะให้ผมโกหกเหรอ
‪ซิลเวีย เธอมีความสัมพันธ์ ‪กับแองเจลิก้า เพโทรนี่ยังไง
‪ฉันเป็นเพื่อนสนิทเธอ ‪และคงเป็นเพื่อนคนเดียวด้วย
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- สบายดีค่ะ
‪ไปกันเถอะ
‪แล้วเธอบอกเรื่องมีความสัมพันธ์ ‪กับเคลาดิโอ้ คาวัลเลอรี่ไหม
‪อาฮะ
‪ค่ะ และตอนที่แองเจลิก้าเห็นลินดา...
‪ไม่ เดี๋ยวก่อน อันนั้นเดี๋ยวฉันถามเธอเอง
‪ตอนที่แองเจลิก้า เพโทรนี่ เห็นลินดา โมนาโค ‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ฉันเห็นว่าแองเจลิก้ากังวล ‪ออกจากที่ที่เธอประจำอยู่ และเดินไปด้านหลัง
‪ซึ่งเป็นที่ห้ามแขกทั่วไปเข้า ตรงนี้ค่ะ
‪คำถามสุดท้ายนะ ซิลเวีย...
‪ "ตอนนั้นเธอทำยังไง"
‪ตอนแรกฉันเรียกเธอก่อน แต่เธอไม่ตอบ
‪หลักจากนั้นสักพัก ฉันก็ไปตามหาเธอ และ...
‪แต่หาไม่เจอ ฉันเลยไปตรงนี้ และ...
‪และมองลอดเสาระเบียงไป
‪ฟังนะ เราน่าจะไม่ยื่นส้อมเข้าไปใน...
‪ไม่ รู้ไหม ผมใช้เวลาหนึ่งเดือน ‪สร้างผลงานชิ้นเอกขนาดหนึ่งต่อ 125 นี้
‪คุณออกไปสูบบุหรี่ก่อนไหม อันเดรโอลี
‪ได้
‪แต่พยายามอย่าใช้มันเป็นโต๊ะอาหาร แค่นั้นแหละ
‪ผมเอาพวกขนมอบมาให้ด้วยนะ
‪ขอบคุณ
‪เสร็จเรื่องแล้ว ทำได้ดีมาก
‪แล้วจะถึงตาฉันเมื่อไหร่
‪เดือนมกราคม ตอนไต่สวนครั้งหน้า
‪- ช่วงวันหยุดเทศกาลเธอทำอะไร ‪- ฉันกลับไปอยู่กับพ่อแม่
‪- โอเค บาย ‪- บายค่ะ
‪- บาย ‪- บาย
‪- น่ารักจริง นี่เอกสารที่คุณขอไว้ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คุณชอบเธอแล้วสินะ
‪ฉันรู้ว่าบางทีคุณก็แวะไปเยี่ยม
‪ก็เธอโดดเดี่ยวอยู่ที่นี่
‪ฉันรู้ว่าชีวิตเป็นยังไงเวลามาเรียนไกลบ้าน
‪- ก็สนุกดี ‪- ไม่มีใครให้คำปรึกษาเลย
‪- ฟูร์แลนอยากเจอคุณแน่ะ กับเดลูก้าด้วย ‪- โอเค ขอบคุณ
‪- เราจะจัดการกับมัสซิโม่ ลอเรนซีได้ยังไง ‪- เขาคือพยานที่เราพลาดไป
‪ลินดา โมนาโค โทรหาพ่อตอนเที่ยงคืนสองนาที
‪คืนวันที่เกิดเหตุฆาตกรรม ‪หลังจากนั้น เกเบรียล โมนาโค
‪ก็โทรหามัสซิโม่ ลอเรนซี ‪หัวหน้าหน่วยรปภ. ของเขา
‪ซึ่งมีประวัติอาชญากรรมคดีขู่กรรโชก ‪และทำร้ายร่างกายทันที ทำไม
‪ทฤษฎีของคุณคือ ‪คนพ่อส่งเขาไปตรวจสอบที่นั่นใช่ไหม
‪ดูว่าลินดาทิ้งร่องรอยอะไรไว้หรือเปล่า
‪ก็มีเหตุผลนะ ถ้าเราหาตัวลอเรนซีเจอ ‪ก็ปิดช่องโหว่ได้
‪เขาอาจรู้อะไรเกี่ยวกับการฆาตกรรม
‪และก็ยังมีเงินที่หายไป
‪ในบัญชีของบริษัทโฮลดิ้ง ‪ของโมนาโคด้วย
‪ใช่ ก็ได้ แต่เขารายงานเรื่องนี้อยู่เสมอ
‪แต่ก็เป็นการปกปิดการจ่ายค่าบริการ ‪ที่ละเอียดอ่อนแบบนี้ได้ดี
‪มีการถอนเงินวันที่สี่มีนาคม ‪หลังเกิดเหตุฆาตกรรม
‪แย่หน่อยที่คุณยังไม่เจอลอเรนซี
‪อีกข้อเท็จจริงที่สนับสนุนทฤษฎีนี้
‪เขาหายตัวไปวันที่สี่มีนาคม
‪อาจไปต่างประเทศ เราต้องอดทนมากกว่านี้
‪รู้ไหมว่าฉันคิดยังไงกับการสืบสวน ‪คดีที่ขึ้นศาลอยู่นี่
‪คดีนี้แพงไป ทั้งสำหรับเรา ‪และสำหรับตำรวจอย่างคุณ
‪เราดักฟังโทรศัพท์เมียเก่า ลูกชาย ‪และเพื่อนของเขาเมื่อ 36 สัปดาห์ก่อน
‪เอาเป็น 40 แล้วกัน ตัวเลขกลมๆ
‪- อีกหนึ่งเดือน ‪- อย่าแม้แต่จะคิด
‪สองสัปดาห์ เกินแค่หนึ่งวันก็ไม่ได้
‪บอกเรื่องหมายเลข 327 สิ ‪จะได้ดีใจขึ้นหน่อย
‪คุณพูดถึงเรื่องอะไร
‪ภาพหมายเลข 327 สำหรับคำให้การ ‪ของซิลเวีย ออร์ริโก้
‪ทีนี้ มาคุ้ยเรื่องหลักฐานที่อยู่ ‪ของลินดากับเพื่อนๆ
‪แอนนา แมนเฟรดิ และ ลาวิเนีย เบเล
‪ใช่ ลินดาลุกจากที่โซฟา
‪แต่แค่ไปหยิบเครื่องดื่มที่บาร์ใกล้ๆ
‪ฉันไม่ได้ละสายตาจากเธอเลย
‪คุณนายแมนเฟรดิคะ ‪คุณก็ไม่ได้ละสายตาจากเธอเหรอ
‪ไม่ค่ะ
‪ย้อนกลับไปวันที่ 15 มีนาคม
‪ตอนฉันถามคุณที่สถานีตำรวจ
‪คุณรออยู่ในห้องนั่งรอครู่หนึ่ง จำได้ไหมคะ
‪จะให้เรารออีกนานแค่ไหนเนี่ย
‪ฉันรับไม่ไหวแล้วนะ
‪นิ่งๆ ไว้
‪เราแค่ต้องบอกว่าลินดาไม่ได้ออกไปไหนเลย ‪เข้าใจไหม
‪แล้วเรื่องนี้พิสูจน์อะไร
‪คุณตกลงเรื่องคำให้การกันมาก่อนใช่ไหม
‪ไม่ใช่!
‪ท่านครับ ผมแค่เห็นผู้หญิงสองคน ‪ที่ไม่คุ้นกับการเป็นพยาน
‪ที่กำลังเตรียมจะเล่าความจริง
‪และคนที่ทำให้พวกเธอตื่นกลัว ‪ก็ทิ้งพวกเธอไว้ที่นั่นเป็นชั่วโมงๆ
‪- คุณทนาย... ‪- ไม่ ผมขอโทษ
‪เห็นชัดๆ ว่าเธอจินตนาการเอง
‪สำหรับผม มันดูเหมือนแค่เพื่อนสองคน
‪ที่ให้กำลังใจกันในสถานการณ์ลำบาก
‪คุณโกหกเพื่อช่วยเพื่อนที่ถูกจับ
‪เพราะถ้าคุณไม่โกหก เธอจะไม่มีข้ออ้างที่อยู่
‪ใครจะรู้ อาจมีคนบอกคุณ
‪ว่าคำให้การนี้สำคัญแค่ไหนก็ได้
‪ไม่เอาน่า นั่นแค่ข้ออ้างที่กุขึ้นมา
‪ท่านครับ ไม่มีอะไรในนั้นที่...
‪คุณทนาย เลิกขัดเราสักที
‪คุณนายแมนเฟรดิ เมื่อเดือนมีนาคมคุณโกหก ‪แล้วตอนนี้ก็ยังโกหก
‪ท่านครับ ผมยอมไม่ได้
‪คุณนายแมนเฟรดิ
‪- คุณมีลูกสองคนใช่ไหมคะ ‪- ค่ะ
‪- แล้วมันเกี่ยวกันยังไง ‪- คุณทนาย
‪- รุจเจโร่ พอแล้ว ‪- ไม่มีอะไรพอ
‪- พวกเขาอายุเท่าไร ‪- สเตลล่าสองขวบ เปาโลหกขวบ
‪อา ช่างบังเอิญจริงๆ
‪โทษของการให้การเท็จ คือจำคุกสองถึงหกปี
‪แต่คุณจะบอกลูกๆ ว่ายังไง
‪ฉันไม่เห็นเธอไปที่บาร์
‪- เธอหายไป ‪- พูดอะไรของเธอเนี่ย
‪ฉันโกหกเพื่อเธอต่อไปไม่ได้แล้ว
‪ท่านครับ เห็นชัดว่าพยานถูกกดดัน
‪ว่าต่อไป คุณนายแมนเฟรดิ
‪ลินดาลุกขึ้น
‪และกลับมาในอีกสิบนาทีหลังจากนั้น
‪เธอเอาเครื่องดื่มมาให้เราทั้งสามคน
‪ไม่จริงเลย!
‪คุณนายโมนาโคดูเป็นยังไง ‪ตอนกลับมาหาคุณ
‪เธอ...
‪เธอดูโกรธ
‪- บ้าอะไรเนี่ย เธอโกหก! ‪- ลินดา ใจเย็น นั่งลง
‪- เธอโกหกทำไม ฉันไปทำอะไรให้ ‪- เงียบ คุณนายโมนาโค ใจเย็นๆ
‪- คุณอัยการ สอบเสร็จหรือยัง ‪- ค่ะ
‪ทนายบาโรน ผมขอเลื่อนการซักค้านพยาน
‪ไม่ ทำไมล่ะคะ ทาน
‪ผมเข้าใจว่า ‪คุณคงไม่อยากให้ทนายกลับไปเตรียมตัว
‪แต่ที่นี่ไม่มีความสงบพอจะไต่สวนต่อ
‪ขอเลื่อนการไต่สวน
‪การไต่สวนจะมีขึ้นใหม่ในปีหน้า ‪วันที่แปดมกราคม ตอน 9,30 น.
‪สุขสันต์วันเทศกาลนะ ทุกคน
‪เราเจ็บหนักเลย
‪ผลของการไต่สวนมันหายนะมาก
‪ขอบคุณ อ็อตตาวิโอ้
‪ความกระตือรือร้นแบบนี้เลยที่ผมต้องการ
‪วิตโตริโอ้
‪บอกข่าวดีผมหน่อย
‪เรารู้อะไรเกี่ยวกับแอนนา แมนเฟรดิ
‪อะไรที่ผมเอามาใช้ในการซักค้านที่
‪ขอบคุณพระเจ้าที่ผมไม่เชื่อ ‪ที่มันเลื่อนออกไป
‪เธอเปิดร้านขายเสื้อผ้าเล็กๆ กับสามี
‪แต่หกเดือนก่อน มันปิดลงเพราะขายได้ไม่ดี
‪เป็นภรรยาและแม่ตัวอย่าง
‪คุณบอกว่าสองคนนั้นจะยืนยันทั้งคู่
‪- ตกลงความผิดผมเหรอ ‪- ไม่ใช่ของผม
‪- คุณทนายครับ ‪- อย่าเพิ่งขัด เราเถียงกันอยู่
‪บอกอะไรผมหน่อยสิ ผมเป็นด่านหน้านะ
‪ก็คุณอยากเป็นเอง
‪- รุจเจโร่ ‪- กลมเกลียวกันดีจริงนะ
‪ขอคุยกับคุณคนเดียว
‪ในออฟฟิศคุณ
‪มาร่า ช่วยประเมินสถานการณ์ที
‪ในการพิจารณาคดีนี้ คุณเริ่มเหมือนรถ
‪ที่ชนเละตั้งแต่โค้งแรกในการแข่งกรังด์ปรีซ์
‪อย่ามองฉันแบบนั้น
‪ในรายงานเกริ่นนำ คุณเลือกโจมตีอัยการ
‪ที่จากนั้นก็ชนะมาตลอด
‪- คุณเป็นใคร ‪- คุณทำเวนทูร่าไม่เข้าข้าง
‪และเรารู้ดีว่าหัวหน้าผู้พิพากษา ‪มีความสำคัญแค่ไหน
‪จากนั้น เพื่อให้เรื่องแย่ลงอีก ข้ออ้างที่อยู่ ‪ของลินดา ซึ่งเปราะบางมากๆ อยู่แล้ว
‪ก็ใช้ไม่ได้โดยสิ้นเชิง ตอนนี้ ขอตอบคำถามคุณ
‪ฉันชื่อมาร่า เรมอนดิ ฉันก็เป็นทนาย
‪และฉันบริหารแผนกกฎหมาย ‪ของบริษัทโฮลดิ้งของดร.โมนาโค
‪ผมฟังอยู่
‪- ผมพยายามทำให้ข้อกล่าวหาถูกถอน ‪- งั้นก็เล่นในทีมรับ
‪ฟังนะ ผมรู้ว่าทางที่ดีที่สุด ‪ที่จะพิสูจน์ว่าลินดาบริสุทธิ์
‪คือต้องพิสูจน์ว่าฆาตกรเป็นคนอื่น
‪ที่จริงแล้ว ผมทำงานกับพนักงานสืบสวนของผม
‪วิตโตริโอ้ เดอแกรนดิส มาหลายเดือน
‪เราตรวจสอบลูกค้าของบริการเพื่อนเที่ยว ‪ทุกคนต่อรอง
‪และไม่อยากคุยกับเรา
‪และโชคร้าย จนถึงป่านนี้เรายังไม่ได้จุดยืน
‪ที่จะคิดว่าคนอื่นทำผิดเลย
‪แต่ผมยังคิดว่านี่เป็นวิธีที่ถูก
‪ระหว่างนี้ ตราบใดที่เรายังสร้างไม่ได้ ‪เราก็ต้องทำลาย
‪ผมให้งานคนจำนวนมากทำ
‪เราเป็นผู้อุปถัมภ์ ลินดากับผมน่ะ
‪เมืองนี้ควรจะรักเรา
‪แต่ตั้งแต่เด็กนั่นตาย
‪ผมรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเราเปลี่ยนไป
‪มันเหม็นหึ่งไปด้วยความริษยา ‪คนเฝ้ารอให้เราล้ม
‪และตอนนี้ผมได้ยินแต่คำแก้ตัวจากคุณ
‪- ผมทำดีที่สุดแล้ว ‪- ดีที่สุดแล้วเหรอ
‪- ไม่ มันยังไม่พอ
‪รู้ไหมทำไมผมเลือกคุณ
‪จากคนอื่นๆ อีกเพียบที่อายุมากกว่า ‪มีประสบการณ์สูงกว่า
‪เพราะคดีนี้เป็นโอกาสทองในชีวิตคุณ
‪แต่คุณทำมันพังไปแล้ว
‪ผมจะแก้ไข
‪ก็หวังว่าจะทำได้
‪เพราะจากนี้ ข้างๆ คุณจะมีมาร่า
‪ผมไม่ต้องการพี่เลี้ยง
‪คุณต้องเริ่มชนะบ้างได้แล้ว
‪ไม่อย่างนั้น ตรงตำแหน่งคุณ
‪ผมจะให้คนอื่นที่จะชนะมาทำแทน
‪คุณรู้ไหมว่าลูกสาวทำงานเป็นโสเภณี
‪แองเจลิก้าไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่
‪เธอเป็นเด็กดี
‪ครั้งหนึ่ง ฉันชวนแองเจลิก้ามานอนที่บ้าน ‪แล้วเธอลืมชุดนอน
‪- เธอเป็นแบบนี้แหละ ‪- "เป็นแบบนี้" ยังไง
‪เธอฉลาด เข้าใจทุกอย่างก่อนคนอื่น
‪แต่เธออาจจะลืมสิ่งที่ง่ายที่สุดไป
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪สิ่งที่เธอเคยพูดกับฉัน
‪ในใจเธอมีความว่างเปล่า
‪บางวันเธอก็ไม่รู้สึก แต่...
‪มันอยู่ที่นั่นตลอด
‪(ตื่นหรือยัง)
‪(ก็เหมือนคุณ สบายดีไหม)
‪(ไม่เลย)
‪ไปไหนมา
‪ผมไปทำงานให้คุณ
‪ไม่มีอะไรจะบอกผมเหรอ
‪- ฉันเหรอ ‪- ใช่
‪ห้ามหลุดในศาลอีกนะ
‪จะให้ฉันทำยังไง เงียบเอาไว้เหรอ
‪ใช่ คุณต้องเงียบไว้
‪เรารู้กันอยู่แล้วว่าวิดีโอนั่น ‪อาจนำไปสู่การตีความที่คลุมเครือ
‪และผมค้านแค่เรื่องความตื่นกลัวนั้นได้
‪แต่ลินดา คุณต้องฟังผมให้มากกว่านี้
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ "ฉันจะดูถูกเขา" ใช่
‪ได้
‪เราเสมอกัน พวกเขาชนะเรา
‪- ผมต้องการให้คุณช่วย ‪- ยังไง
‪ฉันบอกคุณไปหมดแล้ว
‪อัยการนั่นชักจูงให้แอนนาพูดไปในทางที่ต้องการ
‪งั้นเธอโกหกเหรอ
‪ใช่สิ
‪คุณไม่เชื่อฉันเหรอ
‪โอเค
‪ถ้าเธอโกหก ก็ต้องมีเหตุผล
‪เล่าเรื่องเธอให้ฟังที
‪(วันที่ 8 มกราคม ‪การไต่สวนครั้งที่สอง)
‪คุณนายแมนเฟรดิ
‪ผมเลือกขอซักค้านเฉพาะคุณ
‪เนื่องจากคุณกลับคำให้การที่ให้ไว้ ‪ระหว่างการสืบสวน
‪ผมถามได้ไหมว่าทำไมคุณเปลี่ยนเรื่องราว
‪ลินดาเป็นเพื่อนที่ดี และฉันอยากช่วยเธอ
‪แต่มีเด็กตาย และฉันไม่อยากโกหกอีกต่อไปแล้ว
‪ไม่เคยมีวันสายเกินไปที่จะพูดความจริง
‪แต่ควรจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง
‪ค่ะ
‪และสำหรับเรื่องนี้ฉันต้องขอโทษพวกคุณทุกคน
‪มาหวังกันว่าคราวนี้คุณจะซื่อสัตย์แต่แรกดีกว่า
‪คุณขอกู้เงินก้อนใหญ่ ‪จากลินดา โมนาโคหรือเปล่าครับ
‪- ค่ะ ‪- ในเดือนกุมภาพันธ์ ใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- แล้วยังไงครับ
‪ลินดาบอกฉันว่าเธอต้องขอคิดดูก่อน
‪จากนั้นเธอก็ถูกจับและหลังจากคุณให้การ ‪กับดร.กูเอร์ร่า
‪- คุณก็ไปเยี่ยมเธอในคุก ‪- ค่ะ
‪แล้วคุณก็ขอเงินเธออีกครั้ง
‪ตอบครับ คุณนายแมนเฟรดิ
‪ค่ะ แต่...
‪ "ค่ะ แต่" อะไรครับ
‪ลินดาบอกคุณว่าให้ไม่ได้อีกแล้ว
‪ค่ะ
‪และคุณ หลังจากขอกู้ไม่ผ่าน
‪ก็ยื่นขอล้มละลาย
‪ใช่ไหมครับ
‪ผมมีสำเนาเอกสารอยู่นี่
‪ใช่ค่ะ ฉันขอล้มละลาย
‪และคุณก็ทำใจไม่ค่อยได้เลย
‪- ฉันผิดหวัง ‪- "ผิดหวัง"
‪คุณเดินออกมาโดยไม่บอกลาด้วยซ้ำ ใช่ไหม
‪- ฉันจำไม่ได้ ‪- คุณจำไม่ได้
‪ผมจะเล่าเรื่องผมให้ฟังสักครู่นะ
‪ผมไม่ได้เกิดที่นี่
‪ผมเกิดที่วีอา กิอายา เมืองเนเปิลส์ ‪แต่ผมอยู่ที่นี่มานานแล้ว
‪ผมรู้จักเมืองนี้ดี ที่จริง ผมหลงคิดไปว่ารู้จักดี
‪คุณทนาย ผมไม่อยากดูถูกอัตชีวประวัติ ‪และความคิดของคุณ
‪แต่ประเด็นคืออะไร
‪ข้อเท็จจริงที่ว่าสภาพแวดล้อมรอบตัว ‪ลินดา โมนาโค มีความเป็นปฏิปักษ์
‪เต็มไปด้วยความริษยา ความหลอกวง ‪ความหลอกลวงที่ผลักดันคุณด้วย คุณนาย
‪คุณไม่ห่วงเรื่องเพื่อนที่อยู่ในคุก
‪แต่ห่วงว่าบริษัทจะเสี่ยงล้มละลาย
‪ลินดาเชื่อว่าคุณเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของเธอ ‪คุณรู้หรือเปล่า
‪มิน่า ครั้งก่อนเธอถึงเสียการควบคุมตัวเอง
‪เธอเชื่อมั่นในมิตรภาพของพวกคุณ ‪จนไม่ได้คิดจะบอกเรื่องนี้กับผม
‪ซึ่งเป็นทนายให้ด้วยซ้ำ เรื่องเงินกู้ที่ถูกปฏิเสธ
‪สำหรับคนแบบเธอ...
‪ลินดา โมนาโค ไม่คิดเลยด้วยซ้ำ ‪ว่านี่จะส่งผลต่อพฤติกรรมของคุณ
‪แต่ฉันพูดความจริง ‪ลินดาออกไปจากห้องที่จัดงานเลี้ยง
‪แต่ว่าความจริงไหนล่ะ ตอนแรกคุณพูดอย่างหนึ่ง ‪แล้วก็มาพูดอีกอย่าง
‪ความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่นี่คือคุณมีเหตุผลที่ดี ‪ที่จะถอนคำให้การ
‪ผมถามจบแล้วครับ
‪การไต่สวนนี้เลื่อนไปเป็นวันที่ 11 มกราคม
‪ฉันว่าคุณคงไม่เข้าใจว่าเราต้องทำงานกันยังไง
‪คุณจะตัดฉันออกจากกลยุทธ์คุณไม่ได้ ‪ตกลงไหม
‪ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอะไรในห้องพิจารณาคดี ‪ต้องบอกฉันก่อน
‪เหรอ ผมหวังจะให้คุณปรบมือให้นะเนี่ย
‪พยานถูกกูเอร์ร่าหักล้าง ‪แล้วก็มาโดนผมหักล้างอีกที
‪- จะไม่ชมกันเลยเหรอ ‪- คุณต้องแจ้งฉันทุกเรื่อง
‪ขอโทษที่มารบกวนตอนดึกอย่างนี้
‪แต่ลอเรนซีโทรหาลูกชายเขา
‪เปิดเลย
‪- ฮัลโหล ‪- มาร์โก้เหรอ พ่อเอง
‪พ่ออยู่ไหนเนี่ย
‪บอกไม่ได้ และพ่อคุยโทรศัพท์นานไม่ได้ด้วย
‪พ่อแค่อยากบอก "สุขสันต์วันปีใหม่"
‪ "สุขสันต์วันปีใหม่" เหรอ สารเลว ‪พ่อรู้ไหมว่าทำอะไรลงไป
‪นี่ ฟังก่อน พ่อ...
‪พ่อบอกว่าพ่อไม่ได้ทำผิด พ่อขอร้องผม ‪เพราะอยากมาเจอผมอีกครั้ง
‪แล้วพ่อก็หายตัวไปไม่โผล่มาเก้าเดือน ‪รู้อะไรไหม ไสหัวไปให้พ้น
‪- เขาโทรมาจากไหน ‪- โรงแรมในกาบูเวร์ดี
‪เราขอความร่วมมือจากตำรวจในท้องที่ทันที
‪แต่เขาหายไปจากโรงแรมแล้ว
‪เขาไปได้ไม่ไกลหรอก ‪แจ้งเตือนตำรวจสากลด้วย
‪ไง ผมได้ยินเรื่องพิจารณาคดีทางวิทยุ ‪คุณเป็นยังไงบ้าง
‪ฉันกำลังกลับบ้าน
‪โอเค เราส่งข้อความหากัน ‪ส่งข้อความเสียงหากัน
‪เราเจอกันดีไหม
‪- ไง คนสวย สบายดีไหม ‪- สบายดีค่ะ
‪จิโอวานนี
‪อันเดรโอลี มีอะไร
‪ซิลเวีย ออร์ริโก้โทรมา ‪บอกมีคนเข้าถึงตัวเธอนอกบ้าน
‪ส่งรถสายตรวจไปสองคัน ‪แล้วบอกเธอว่าฉันกำลังไป
‪ได้เลย
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดี
‪- ไง ‪- ไงคะ
‪เข้ามาสิคะ
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ดีค่ะ
‪มาทางนี้เถอะค่ะ
‪พวกเขาข่มขู่เธอเหรอ ทำยังไง
‪ฉํนกำลังจะออกไปเต้น แล้วจู่ๆ ผู้ชายคนหนึ่ง ‪ก็โผล่มา
‪เขาบอกว่าพรุ่งนี้ฉันไม่ควรพูดอะไร
‪หน้าตาเขาเป็นยังไง
‪ไม่รู้ค่ะ เขาใส่หมวกขนสัตว์ สวมผ้าพันคอ ‪ฉันไม่เห็นหน้าเขา
‪ตำรวจอยู่ข้างนอกนี่ และจะอยู่ทั้งคืน
‪ดังนั้นจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ ฉันสัญญา
‪โอเค
‪ขอบคุณที่มานะคะ
‪- ทานอาหารเย็นหรือยัง ‪- ยังเลย
‪- พิซซ่าไหมคะ ‪- ก็ดี
‪- ฉันจะโทรสั่งเดี๋ยวนี้เลย ‪- โอเค
‪สวัสดีค่ะ ฉันอยากสั่งพิซซ่าสองถาด
‪(ฆาตกรรมเพโทรนี่: ‪ลินดา โมนาโคถูกจับ)
‪เอาหน้าอะไรดีคะ
‪- มาร์เกริต้า ขอบคุณจ้ะ ‪- โอเค
‪มาร์เกริต้าค่ะ
‪โอเค
‪ขอบคุณ
‪(เพื่อนรัก)
‪แล้วเจอกันค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪- ขอถามหน่อยได้ไหมคะ ‪- จ่้ะ
‪คุณทำกับพยานแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่า
‪ "แบบนี้" คือยังไง
‪เราเจอกันมาสัก 20 ครั้งแล้ว
‪คุณถามฉันเป็นล้านๆ คำถาม
‪เธอไม่ใช่แค่พยานทั่วๆ ไป
‪- ไม่เอาน่า เลิกสนใจโทรศัพท์ก่อน ‪- ฉันได้ยินคุณชัดดีค่ะ
‪เธอมีความรักหรือเปล่า ฉันหมายถึงกับเคลาดิโอ้
‪เธอคิดอย่างนั้น
‪แล้วเธอก็รู้ว่าเขามันเลว
‪คิดว่าเป็นเขาหรือเปล่าที่...
‪บังคับให้เธอมาขายตัว
‪ฉันก็ไม่รู้
‪แต่ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น
‪ซิลเวีย มาคุยเรื่องคุณกับแองเจลิก้าเถอะ
‪(วันที่ 11 มกราคม ‪การไต่สวนครั้งที่สาม)
‪พวกคุณเจอกันได้ยังไง
‪เราทำงานให้เอเจนซี่เดียวกัน ‪เป็นพนักงานบริการตามงานอีเวนต์
‪ฉันเป็นเพื่อนสนิทเธอ เราคุยกันทุกวัน
‪- นิ่งๆ ไว้ ‪- พยายามอยู่
‪แองเจลิก้าเคยบอกคุณ ‪เรื่องบริการเพื่อนเที่ยวไหม
‪ไม่ค่ะ แองเจลิก้าไม่เคยคุยกับฉันเรื่องนั้น ‪เธออาจจะอาย
‪- ฟังดูเหมือนประโยคที่เตรียมมา ‪- คุณทนาย
‪ไม่ได้เตรียมค่ะ
‪ฉันว่าแองเจลิก้าไม่เคยขอให้ฉันเป็นเพื่อนเที่ยว ‪เพื่อให้เรายังเป็นเพื่อนกันได้
‪นี่เป็นคำอธิบายที่ฉันบอกตัวเอง
‪ท่านครับ ผมเข้าใจความจำเป็น ‪ที่จะกู้ชื่อเสียงของเหยื่อ
‪- แต่ยึดที่ข้อเท็จจริงดีกว่า ‪- ครั้งนี้ถูกของคุณ
‪ซิลเวีย คืนวันที่สามมีนาคม ‪คุณทำงานกับแองเจลิก้าที่พาลาสโซ่ เตหรือเปล่า
‪ค่ะ
‪งั้นคุณก็อยู่กับเธอ ‪จำได้ไหมว่าเหตุการณ์เป็นยังไง
‪ฉันรู้เรื่องเป็นชู้กับเคลาดิโอ้ คาวัลเลอรี่
‪แองเจลิก้ากังวลตอนที่เห็นเมียเขา
‪ลินดา โมนาโค
‪เธอเลยออกไป เธอกลัว
‪ท่านครับ คุณออร์ริโก้เป็นอะไร ‪มีพลังจิตเหรอ
‪เพโทรนี่บอกคุณเองหรือเปล่าว่ากลัว
‪หรือเป็นแค่อีกรายละเอียด ‪ของเรื่องโกหกของคุณ
‪อย่าสบประมาทพยานที่พูดถึงข้อเท็จจริง ‪ไม่ใช่เรื่องเล่า
‪ไม่ นี่ไม่ใช่ข้อเท็จจริง นี่เป็นการคาดคะเน
‪และคุณพูดภาษาเดียวกับผม
‪ซิลเวีย คุณทำอะไรหลังแองเจลิก้า เพโทรนี่ ‪ออกไปจากตำแหน่งที่ประจำอยู่
‪ตอนแรกฉันพยายามเรียกเธอ แต่เธอไม่หันมา
‪จากนั้นฉันก็ตามไปข้างหลัง แต่ไม่ทัน
‪ฉันเลยเดินไปที่ทางออกจากอาคาร
‪แล้วก็หันกลับเดินไปทางถังเก็บน้ำ
‪แล้วฉันก็เห็นเธอ
‪- ท่านครับ ขออนุญาต ขอผมพูดได้ไหม ‪- เชิญเลย
‪ผมอยากชี้ให้เห็นประเด็นหนึ่ง ‪เราไม่มีภาพให้ดูตรงหน้า
‪แต่ระหว่างทางออกกับถังเก็บน้ำ ‪มันเป็นระยะค่อนข้างไกล
‪วิสัยทัศน์ตอนกลางคืนก็ไม่ได้ดี
‪ทีนี้ เว้นแต่อัยการกูเอร์ร่าจะพิสูจน์ได้ว่า ‪เป็นอย่างอื่นเ เธอกำลังชี้นำศาลไปในทางผิด
‪ฉันไม่ได้จะชี้นำใคร
‪และเพื่อยืนยันสิ่งที่ซิลเวีย ออร์ริโก้พูด
‪ฉันจะให้ดูภาพตอนกลางคืน
‪ที่ถ่ายมาจากตำแหน่งเดียวกันกับที่ซิลเวียระบุ
‪นี่คือหนึ่งใน 678 ภาพที่รวบรวมมาได้
‪ถ่ายโดยแขกที่ทางออกไปยังแนวเสาระเบียง
‪ตอน 23,56 น. ในช่วง 11 นาที ‪ที่ดังกระฉ่อนนั่น
‪ซึ่งตามที่ทนายบาโรนพูด มันว่างเปล่า
‪ในขณะที่ฉันคิดว่าคนแน่นมาก
‪ภาพบ้านี่มาจากไหน
‪อัยการกูเอร์ร่า ภาพนี้ไม่ได้ถูกแจ้งไว้
‪แน่นอนว่ามันถูกแจ้งพร้อมกับภาพอื่นๆ
‪เป็นหมายเลข 327
‪บางทีคุณอาจพลาดเรื่องความเกี่ยวข้อง ‪เพราะไม่ได้ซูมดู
‪สีมันเข้มและเหมือนกันเลย นี่คือชุดเดรสทรงตรง ‪ที่แองเจลิก้าใส่ในคืนนั้น
‪และนั่นเป็นชุดที่จำเลยใส่
‪ความสัมพันธ์ของส่วนสูงใกล้เคียงกับ ‪แองเจลิก้า เพโทรนี่
‪และลินดา โมนาโค
‪ซิลเวีย...
‪ถูกตำรวจถามในคืนวันที่ 14 ถึง 15 มีนาคม
‪และฉันถามตอนเช้าวันที่ 15 อ้างว่าเห็นบางสิ่ง
‪ที่จริงแล้ว มีคนอื่นนอกจากแองเจลิก้า
‪อยากบอกไหมว่าใคร
‪เรารู้คำให้การอยู่แล้ว ‪มันอาจเป็นใครก็ได้ อย่า...
‪คุณทนาย คุณจะมีเวลาซักค้าน
‪ซิลเวีย ตอบด้วยค่ะ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันเก็บไว้ไม่ได้อีกแล้ว
‪ฉันเอง...
‪คนที่อยู่ในภาพกับแองเจลิก้า
‪ฉันฆ่าเธอ
‪คำบรรยายโดย ณทิตา เกิดแก้ว